• Wh iT E L aV eN • *~ :: - *

          หายหน้าครับ หลังจากเปิดเทอมไปก็ไม่ได้แวะเข้ามาอัพอะไรอีกเลย อาจจะเป็นเพราะยุ่งด้วยนั่นแหละ เข้ามาบ้าง... ก็แค่มองผ่านๆ ไม่มีอะไรจริงจัง แต่ว่าวันนี้ มีเรื่องให้พูดนิดหน่อย ก็เลยนึกครึ้มอยากจะเขียน Entry นี้ขึ้นมา เสียอย่างนั้น...

          เช้าวันนี้ เพื่อนผมเค้าไปทำงานที่โรงเรียนกันหมดครับ มีบ้างที่ไม่ได้ไป แต่ไม่รู้ทำไมพวกมันไม่ออน MSN กัน... ผมก็เลยไม่มีใครคุยด้วย บวกด้วยเรื่องที่... พ่อ แม่ พี่ชายของผม ต่างออกไปทำงานและเรียนพิเศษ ปล่อยผมนั่งนิ่งอยู่หน้าคอมตั้งแต่เช้า... ผมเลยได้มีโอกาสหนีไปอ่านนิยาย ถ้าปกติ... เพื่อนผมคงชวนเล่นเกมไปแล้ว (ประมาณนั้น)

          แล้วผมก็เข้าหานิยายในเว็บยอดฮิต Dek-d นั่นเอง หายไปนาน กว่าจะได้เข้าอีกครั้ง... หน้าค้นหานิยายเด่นหรา ให้ผมไล่หานิยายอ่านไปเรื่อยๆ... จนเจอ ชื่อเรื่องไม่ได้น่าสนเท่าไหร่ครับ... แต่ว่า บทแรกของนิยายมันทำให้ผมอยากอ่านต่อ...

          เวลากว่าครึ่งวันผมไล่อ่านนิยาย เกือบสามสิบตอนรวดเดียวจบ... เรื่องแนวรักเศร้าๆ แบบนี้ล่ะมั้งครับ ที่ผมอบอ่านนักแล... มันทำให้ผมได้รู้ และเข้าใจว่า “มีคนที่เศร้ากว่าเราอีกเยอะ”... มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น กับเรื่องที่ผมรู้สึกว่า... มันมีผลต่อความรู้สึกในทางลบของผมเป็นอย่างมาก มันทำให้ผมรู้สึกว่า “ปัญหาที่ผมเจอ ยังน้อยกว่าคนอีกมากมาย... เค้าเหล่านั้นผ่านมันไปได้ แล้วผม... จะผ่านมันไปไม่ได้... ได้อย่างไร”

          ผ่านไปเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ใครคนหนึ่งเข้ามามีอิทธิพลกับผมมาก... เหมือนเป็นตัวกระตุ้นความรู้สึกสุขทุกข์ ของผมอยู่ตลอดเวลา... ถ้าเป็นไปได้จริงๆ... ผมอยากลืมเค้าให้ได้สักที... ผมจะได้ไม่เศร้า หรืออยู่ในอาการซึมกระทือ อย่างเช่นทุกวันนี้... แต่ก็นะ ปัญหาแค่นี้เอง... จริงมั๊ยครับ

          ในช่วงเย็น ไม่นานนี้ เพื่อนผมคนหนึ่งเค้าทักมา... เค้าเป็นคนหนึ่ง ที่ผมต้องยอมรับว่า สนิทมากคนหนึ่ง และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมกล้าที่จะแสดงความเป็นตัวเองได้อย่างเต็มร้อย... ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ก็พร้อมที่จะเล่าให้เค้าฟัง... จะว่าไป อาจจะเป็นเพราะเค้าและผม มีปัญหาคล้ายๆ กันก็ได้...

          “...ไม่มีอะไรมากครับ ทั้งหมดนี้ ผมแค่อยากบอกเพื่อนคนนั้นว่า... อย่างที่ผมบอกเค้า สบายใจ... อย่าคิดมากเลย  มีคนหลายคน...ที่เศร้ากว่าเราอีกเยอะแยะ... อย่าได้เอาเรื่องเหล่านั้นมาทำให้รู้สึกเสียใจเลย... บางที อืม... เรื่องมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดก็ได้... จริงนะๆ...”

          จบไป...กับเรื่องของชาวบ้าน... 555+ ในความเป็นจริงแล้ว ยังมีเพื่อนอีกหลายคน ที่ผมอยากจะขอบคุณเค้า และบอกอะไรหลายๆ อย่าง... แต่ว่า... ให้มีโอกาสได้เขียน Entry เฉพาะกิจจะดีกว่า...

          เอาเป็นว่า... มันก็ยาวมากแล้ว ผมขอจบตรงนี้เลยแล้วกัน เพราะผมไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียนแล้ว... สุดท้ายนี้ ผมขอยกประโยคจากนิยายข้างต้นมาพูดสักนิแล้วกัน... เป็นประโยคที่เพื่อนของตัวเอกพูดถึงมุมมองความรักของตัวเอง... ผมว่ามันชัดเจนดี... สำหรับหลายๆ คนที่ยังไม่เคยแน่ใจในคำสั้นๆ นี้...

          “ความรู้สึกที่มีเค้าอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว ได้ยิ้มได้หัวเราะไปกับเรื่องง่ายๆ ที่เค้าทำให้ บางทีก็ใจเต้นยามเค้าจับมือหรือโอบกอด บางครั้งก็ร้องไห้ได้มากมายเพียงเพราะเค้าไม่ได้ดั่งใจ ...คนที่ไม่ว่าจะยังไง หรือเวลาไหน ทุกข์หรือสุข แต่ก็อยู่ในใจ...”

          Entry นี้อาจจะค่อนข้างออกไปทางระบาย... หลายคนอาจจะไม่เข้าใจในหลายๆ อย่างที่ผมอยากสื่อ... ผมก็ขอโทษมานะตรงนี้ด้วย...นะขอรับ

อย่างน้อย ก็เครดิตนิยาย... เรื่อง ชีวิต. รัก. นักศึกษา ไว้ตรงนี้เลยแล้วกัน... ผู้แต่งก็ operation ivy… ยังไงถ้าอยากได้อะไรดีๆ ก็ลองอ่านดูนะครับ...

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ... เหมือนมีใครสักคนมาฟังเราบ้าง น่ะครับ... มันรู้สึกดี 5555+

...24/1/52 By Skylav...

edit @ 24 Jan 2009 18:58:01 by Neveres

edit @ 24 Jan 2009 18:59:03 by Neveres